Pleroma

Ebedi ve zorunlu bu soluk

Soğuk ve sinik iç çekiş

Bende senin için olan şey değil mi

Çiçekte kendisi için rengarenk

 

Sen her sabah  dökülen

Dolaysız derin bir özlem

Aramızda kalanları

Anlaşılır kıllan tek şey

 

Kasığımda senin nedenlerini

Taşyan kıvıl kıvıl hevesler

Yüzümde eksilenler ise

Kalbimde kocaman

Kitleler halinde duruyor

 

Mevcut olmayanı anmayalım

Aşk dudaklarımdaki iyiliğin sebebi

Dilimdeki kötülüğün nedenlerinden

Beni ayıran

 

Birlikte yaşamak zorunda olduğumuz ıstırap

Altı yön Tanrı nuru

Göğsümüze çekilen altın bu yılan

Gönül tahtımızın önünde

Alazlanan yaşamın yedi ruhu

 

Ey!  Ateş

Sensiz yaşamanın

Nasıl mümkün olacağını anlamaktan

Beni esirge

Pleroma
Pleroma şiiri

Yorum Yazın