Toprak

Hiç yoktan bir ürperti sardı bedenimi,
Üzerimi torpakla örtseniz geçerdi bu titreme belki…
Kalabalık yalnızığımın mahpusluğundan kurtulup,
Dokuz tahta altında özgürlüğün,
Portakal çiçeklerinin kokusu eşliğinde tadına bakmak vardı şimdi…
Hasret kaldığım toprakların koynuna kıvrılıp uyumak vardı…
Sonra yıldızları koynuma doldurduğum bir hayata uyanmak…

 

Yorum Yazın