Benim aile tahayyülüm

Genellikle, beni seven ve benim tarafımdan sevilen meçhul bir kadının şu garip ve acıklı tahayyülüne dalarım. Bu kadın ne her zaman aynı ne de büsbütün başkadır. Beni sever ve anlar. Çok berrak ve şeffaf olan kalbim ancak onun için bir bilinmez olmaktan çıkar, yalnız onun için. Ve benim solgun alnımın nemlerini, yalnız o ağlayarak serinletebilir. Esmer mi, sarışın mı, yoksa kumral mıdır? Bilmem. Adının bile, hayatın bizden ayırdığı sevgililerin adı gibi, tatlı ve ahenkli olduğunu ancak hatırlayabiliyorum. Bakışı tıpkı heykellerin bakışına benzer. Ve sesi, bu ciddi, sakin, akisli ses; ölmüş olan sevgili seslerin titremesini taşır.

Benim aile tahayyülüm
Paul Verlaine Benim aile tahayyülüm
Paul Verlaine şiirleri

Yorum Yazın