Bir filozofun şiirleri / kara çam

Kışın ilk akşamında, birden bire ürperen kara çam, yeşil yapraklarının ayrıldığını ve henüz canlı olarak yere döküldüğünü hissettiği vakit ağaç ertesi sabah, kendisini çırçıplak bulur.

Ben de bu vehç iledir ki bir gün zarfında mütehayyir yüreğimden ilk itikatlarımın koptuklarını ve bütün ümitlerimin önümde öldüklerini gördüm ve ıssız büyük semaların, azgın rüzgarların altında kendimi uryan, metruk buldum.

Yorum Yazın