Macbeth / Üçüncü perde

ÜÇÜNCÜ PERDE

SAHNE I

Fores. Sarayda bir oda.

Banquo girer.

Banquo – İşte artık cadıların dediği her şeye eriştin: Cawdor, Glamis ve kral oldun. Bu uğurda da korkarım ki çok kötü bir oyun çevirdin. Ama dediklerine göre, senin soyuna bir şey kalmayacaktı; nice hükümdarlara kök ve ata ben olacaktım. Onların söyledikleri doğru çıkıyorsa ki seninkiler doğru çıktı, neden bu benim için umut olmasın? Ama şimdilik susmam gerek.

(Borazan çalar. Kral kılığında Macbeth, kraliçe kılığında Lady Macbeth, Lenox, Rosse, beyler ve hizmetliler girer)

Macbeth – Baş konuğumuz işte.

Lady Macbeth – Eğer unutulmuş olsaydı şölenimizde büyük bir boşluk kalmış olurdu, hiç yakışık almazdı.

Macbeth – Bu akşam resmi bir yemek veriyoruz efendim, sizin de bulunmanızı isteyeceğim.

Banquo – Efendimiz, bana buyursunlar, sonuna kadar en kopmaz bağla ona bağlanmak görevimdir.

Macbeth – Bugün öğleden sonra atla bir yere mi gidiyorsunuz?

Banquo – Evet, iyi efendimiz.

Macbeth – Gitmeseydiniz bu günkü toplantı sırasında düşüncelerinizi öğrenmek isterdik. Onlar her zaman doğru çıkmıştır; ama yarın öğreniriz. Uzağa mı gidiyorsunuz?

Banquo – Bu saatle akşam yemeği arasını dolduracak kadar uzağa, efendimiz. Atım hızlı gitmezse geceden de bir iki saat ödünç alırım.

Macbeth – Şölenimizde bulunmamazlık etmeyin.

Banquo – Etmem, efendimiz.

Macbeth – Duyduk ki eli kanlı yakınlarımız İngiltere’ye ve İrlanda’ya yerleşmişler. Babalarını nasıl haince öldürdüklerini gizliyor, kendilerini dinleyenlere olmayacak uydurma şeyler anlatıyorlarmış. Ama bu konu yarına kalsın, zaten herkesle birlikte görüşülmesi gereken şeyler var. Siz hemen atınıza atlayın; akşam dönüşünüze kadar hoşça kalın. Fleance da sizinle gidiyor mu?

Banquo – Evet, iyi efendimiz, zamanımız pek kalmadı.

Macbeth – Atlarınızın, ayakları hiç şaşmadan, tez gitmesini dilerim; sizi de onların sırtına emanet ederim. Güle güle.

(Banquo çıkar)

Herkes akşamın yedisine kadar zamanını istediği gibi geçirsin ki, buluşmak daha tatlı gelsin: yemeğe kadar biz de kendi kendimize kalacağız: şimdilik, Tanrı’ya emanet olun.

(Lady Macbeth, beyler ve diğerleri çıkar.)

Hey, sana bir diyeceğim var. O adamlar buyruğumuzu bekliyorlar mı?

110 Görüntüleme

Yorum Yazın