Nehir Rigel

Nehrin ardındaki dağların tepesinden geliyordu müzik, bir seyre dalış görkeminde, duyumsal şölen misali.
İçinden çıkmış bir arı kovanı, vızıltılar petekleşmiş içinde, olmaması gereken bir yerde, yuva kurmuş kendine!
Reddetmiş bedenini, kırıntıları kalmış bir yansımada o sivriliğin.
Keskin değildi, görebildiği kadar gözlerin, etkisi kaçınılmaz olsa da sisli ormanın.
Kesiyordu eteklerini en derinden yüzeye doğru.
Doldurdu ciğerlerini, içine çekerek olabildiğince havayı.
Ve sonuna kadar bekleyerek püskürtmeyi, kalacağını düşünerek iyi şeylerin.

Gizem Karagüzel
Nehir Rigel

Yorum Yazın